From the depths of my heart

منم دلم میخواد هروقت میبینمت مثه اون دفعه بخندم .خیلی جدی بهت فکر کنم. و خیلی جدی دربارت نظر بدم . و خیلی جدی از یه سری مسایل حرف بزنم برات و در اخر بازم بخندم طوری که نفهمی چمه.

دوست دارم یه بار عمق فاجعرو بهت نشون بدم.وقتی اون کوفتیو میگیری دستت اون بغض لنتی رو ول بدم تا بفهمی چقدر غصتو میخورم. بعدشم بهت بگم که چقدر نگرانم یه روز ریت اون شکلی بشه که نشونت دادم و بازم گریه کنم.

دلم میخواد اعتراف کنم تو این زمینه ضعیفم و چقدر برام ناخوشاینده که کاریو که خودتم دوسش نداری انجام میدی.

دوست دارم یه بار تمام حسای درونم و بریزم بیرون و بگم چقدر خوشبختم که تو دوستمی یا چقدر بدبختم که یه سری اتفاقای زندگیم تمومی ندارن.

دوست دارم گاهی زندگی کردن و دوستی کردن با تورو البته بدون توجه به حالت چهرت یا چشمات یا اینکه تو چه حسی بهت دست میده با اون حال.

دوست دارم واقعا وقتی دلم برات تنگ میشه رسم شرایطت چیه مثه یه دوست بیام و حتی اگر شده یه ربع ببینمت و برم.

دوست دارم راحت باشم ولی نبودم.......

دوست داشتم زنگ بزنم یا همون روز اینارو بگم بهت تا نگام کنی و بفهمی چی میگم.ولی بازم نگفتم.

دوست دارم بگم نمیدونم کیم. گم شدم. ولی به زودی پیدا میشم. دوست دارم دیگه خودم باشم. ولی خدا میدونه که چقدر سخته که بهت نگاه کنم و بهت بگم نمبدونم خودم چیم و میترسم برای تغییر حالت چشات برای اینکه دیگه تکتم نباشی .

دوست دارم بگم هرچی شدم باش ولی میترسم بگی خودخواهم.

میبینی چقدر میترسم.....؟

و چقدر حرف هست که دوست دارم بگم؟

عزمم و جزم کردم. پیامایی که وقتی سرد بودیو خوندم و پیامایی که وقتی نبودی..... و ترسیدم که بنویسم. ولی نوشتم.

دوستی با تو برای بار هزارم میگم برام یه معجزه بود از همونایی که هی دلت میخواد تکرار شن.اینکه برم بگردم چند وقت توی خودم و یه فاطمه ای پیدا کنم که خودم دوستش دارم کار سختی نیست اما اینکه بخوام فکر کنم یه معجزه نباشه کنارم برام سختش میکنه. احساساتی تر از این حرفام که اینارو بدون گریه بنویسم .

ممنون برای اینکه دوسال برام یه دوست واقعی بودی.

بازم باش لطفا